Uitgelicht

Een nieuwe blog.

Alsof er al niet genoeg mensen zijn die denken dat ze kunnen schrijven!Alsof er al niet genoeg meningen zijn!Ik heb een brede interesse in politiek, geschiedenis,religie en filosofie.Alsof dat allemaal al niet erg genoeg is, ben ik er ook nog eens van plan om daar zo nu en dan over te schrijven! Al realiseer ik mij terdege dat het een teken van intelligentie is als je beseft dat je veel dingen niet weet.Groetjes.

Vogelaars

Ik kijk graag naar vogelaars

Hoe ze sluipen door het gras

hoe zich met zachte pas

een grote passie openbaart

 

Naar hoe ze alles determineren

Daarna de vogels registreren

Met zachte tred en goed gemoed

zoals een vogelaar dat doet

 

Kijkend naar vogelaars, wordt men een ervaring rijker

En wie de vogelaar niet ziet, die pakt zijn verrekijker

 

Lyrische poezie

 

Ik schrijf graag lyrische poezie,

maar eigenlijk kan ik dat niet.

 

Meestal schrijf ik een absurde woordenbrij

Want de lyriek, die past niet echt bij mij

Ik probeer het, zit te duwen en te persen

wat ik ook probeer, het blijven lichte verzen

 

Is het iets uit mijn jeugd, of een sociaal defect?

Ach, lichte verzen zijn niet minder oprecht

Al mijden sommigen bewust het lichte vers

Misschien heeft de lyriek toch meer cachet

 

 

 

This too shall pass

Legendes, mythen en sprookjes hebben ons tot op de dag van vandaag iets te zeggen. Sommige elementen zullen we vreemd vinden. We kunnen het niet plaatsen en laten het langs ons heen gaan. De psychologie die je in dit soort verhalen kan vinden is echter tijdloos.

Er is een verhaal dat mij erg aanspreekt. De origine is niet helemaal duidelijk, aangezien er ook verschillende versies van bestaan. Sommigen zeggen dat het een joodse origine heeft, maar er zijn ook Perzische Soefi dichters die soortgelijke verhalen hebben opgeschreven. Het thema en de boodschap zijn nagenoeg hetzelfde, soms is er in de versies een verschil van setting.

Het komt er op neer dat er een koning was die worstelde met depressies en somberheid. Een dienaar maakte in zijn opdracht een ring met een inscriptie die hem gelukkig zou maken in moeilijke tijden. Paradoxaal genoeg kon de tekst hem ook somber maken in goede tijden. De inscriptie op de ring had dat effect op hem. De tekst; This too shall pass.  (Dit verhaal is in de 19e eeuw bekend geworden in de Westerse wereld door een Engelse dichter,Edward FitzGerald)

In zware tijden kan deze tekst je opbeuren of je leed in perspectief zien. In goede tijden kan het misschien voor somberheid zorgen, maar ook voor dankbaarheid. Het kan een goede waarschuwing zijn tegen zelfgenoegzaamheid. Hoe vaak zitten we niet opgesloten in het moment? We denken in de goede tijden niet aan de slechte tijden, en in de slechte tijden niet aan de goede tijden. Het is logisch en begrijpelijk dat we als mens in een opwelling iets doen, en soms is het helaas ook onvermijdelijk. Soms denk ik wel eens dat we door de welvaart het lijden zijn verleerd. Paradoxaal genoeg heeft de welvaart in deze contreien een hoop lijden opgelost(grootschalige kindersterfte, hongersnood), maar een hoop ander lijden gecreëerd. Dat het leven niet altijd leuk of goed is, valt nog wel te dragen. Maar de gedachte dat alles maakbaar moet zijn, en leuk, en dat we dus onszelf en anderen continu voor de gek moeten houden, dat maakt het soms ondragelijk. Maar maatschappelijke attitudes veranderen, ten goede of ten slechte. This too shall pass.

Islam; overheerser en overheerste.

Laatst las ik iets over Polen en Hongarije, en de geringe bereidheid die er in die landen zou zijn om islamitische immigranten op te nemen. Dan gaat het natuurlijk ook met name over de huidige immigratiegolf waar Europa sinds 2015 mee te maken heeft. In wat meer linkse kringen komt dan al snel het verwijt van ‘islamofobie’ om de hoek kijken. Op dat moment realiseerde ik mij dat ze in Centraal en Oost-Europa een hele andere geschiedenis hebben met de islam. Delen van Hongarije hebben tot het Ottomaanse Rijk behoord, evenals het grootste deel van de Balkan. Polen heeft oorlogen gevoerd met het Ottomaanse Rijk, en ook in Wenen zijn ze niet onbekend met de Ottomanen. De meeste moslims in Centraal en Oost-Europa zijn moslims die daar al eeuwen wonen, of altijd al gewoond hebben. De Bosniakken en een groot gedeelte van de Albanezen zijn met de komst van de Ottomanen overgegaan op de islam. De Tartaren in Polen en Wit-Rusland wonen al eeuwen in deze contreien. Al zijn er na de val van de Sovjet Unie wel immigranten naar Polen verhuisd, waarvan een deel islamitisch is.

In West-Europa komen de moslims grotendeels uit voormalige koloniën (Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, in mindere mate Nederland) , of zijn ze er als gastarbeiders of vluchtelingen gekomen (bijvoorbeeld in de Benelux en Duitsland). Ik vraag me af of dat ook niet voor een ander perspectief zorgt. West-Afrikanen en Noord-Afrikanen in Frankrijk kunnen hele legitieme grieven hebben wat betreft het koloniale verleden. Pakistani’s en mensen met roots in India en Bangladesh kunnen dat hebben tegenover het Verenigd Koninkrijk. In Nederland vormen de islamitische Molukkers, de islamitische Hindoestanen , Javanen en andere groepen in feite een minderheid in de Nederlandse moslimgemeenschap. De Marokkanen komen uit een voormalige Franse kolonie en het Ottomaanse Rijk was zelf expansief.

Wat overzeese gebieden betreft blijft de balans in Oost-Europa beperkt tot de Koerse koloniën in Tobago en Gambia(die het niet eens een decennium volhielden), en het ooit Russische Alaska.  Rusland heeft echter veel islamitische gebieden overheerst. In de 18e en 19e eeuw zijn grote delen van Centraal-Azië,  de Kaukasus, en de Krim aan het Russische Rijk ‘toegevoegd’. De gebieden in de Kaukasus werden afgesnoept van Perzië. De Georgiërs, Ossetiers en Armeniërs zijn natuurlijk christen, maar de volkeren uit Tsjetjenie en Dagestan zijn soennitische moslims, terwijl de Azeri’s sjiieten zijn. De Krim-Tartaren zijn natuurlijk ook soennieten.

Vanwaar deze opsomming zul je denken? Nou, dat zit zo. Ik denk dat de geschiedenis vaak bepaalt hoe we naar de toekomst kijken. Het is het enige wat we kennen ; het is ons referentiekader.  Al is dat soms relatief; niemand heeft het meer over de Franse Tijd in Nederland, hoewel we er wel veel aan te danken hebben. Maar zonder de Franse Tijd had Nederland er toch anders uit gezien. Landen als Servië en Griekenland hebben in zijn geheel tot het Ottomaanse Rijk gehoord. Bij de Grieks-Turkse verhoudingen speelt natuurlijk ook het Cyprus-dispuut. Ook mag niet onvermeld blijven dat er een genocide is geweest op Pontische Grieken(naast die op de Arameeërs en Armeniërs) en dat er in de jaren 50 een anti Griekse pogrom is geweest in Turkije. In deze gevallen zijn het christelijke volkeren die over heerst zijn door moslims. Ik kan me voorstellen dat dat voor een ander perspectief zorgt. De situatie voor christenen in het Midden Oosten(minderheden die hun geloof al beleden voor de opkomst van de islam en niks met kolonialisme te maken hebben) is op dit moment zacht gezegd precair. Hoe vaak mensen het ook hebben over islamofobie in het Westen; dat verbleekt bij de christofobie in het Midden Oosten. In het Westen worden er geen aanslagen gepleegd op moskeeen, zoals dat in het Midden Oosten wel op kerken gebeurd. Ik zou zelf ook geen aanslagen op moskeeën in het Westen willen, maar ik zou ook willen dat de aanslagen op de kerken in het Midden Oosten erkent worden voor wat ze zijn: bloedige onderdrukking.

Het kastenstelsel; religie en cultuur.

In verschillende delen van de wereld zijn er culturen die waarde hechten aan een ‘kastenstelsel’. In delen van West Afrika en Centraal Afrika is dat vrij sterk. De twisten tussen de Hutu’s en de Tutsi’s vinden ook hun basis hier in. Het kolonialisme heeft de tegenstellingen sterk aangewakkerd, maar de onderverdeling in ‘klassen’ was er al voor de Europeanen aan de macht kwamen. Er is natuurlijk ook het traditionele kastenstelsel in India. Officieel afgeschaft in 1931, maar cultureel gezien nog springlevend. Ook op het hindoeistische Bali is er een vorm van een kastenstelsel.

Wat erg opvallend is in India is dat het onderverdelen in kasten niet alleen een religieuze component heeft, maar ook onder niet-hindoes in India invloed heeft. Zo is het niet ongewoon voor een christen of moslim in India om sterk waarde te hechtten aan ‘kastes’. Een interessante groep wat dat betreft, zijn de Thomaschristenen die vooral in  Kerala wonen, aan de Malabarkust.  Volgens de legende zou de apostel Thomas hun het Evangelie gebracht hebben. Of dit helemaal zo is, is twijfelachtig. Wat wel als een paal boven water staat, is dat het christendom in Zuid India oude papieren heeft, en er al was voor het kolonialisme. De Malabarkust was ook een gebied waar de handel welig tierde, dit zorgde ook voor allerlei contacten. Syrische missionarissen hebben flink veel missiewerk verricht in Azie, ze zijn zelfs tot China gekomen. Van de Nestoriaanse gemeenschap daar is niets meer over. Al is de Nestoriaanse Stele wel een interessant reliek. Het Syrische missiewerk in Kerala is nog tot op de dag vandaag te zien.                 De Thomaschristenen horen tot verschillende kerken, maar praktiseren in hun kerk allemaal een vorm van de Syrische liturgie. Toch zijn ze sterk ‘Hindoe’ qua cultuur.           De meeste voorouders van de Thomaschristenen behoorde tot een hogere kaste. Een deel zou zelfs tot de Brahmanen, een hoge kaste,  hebben gehoord.

Boeddha ageerde sterk tegen het rigide kastenstelsel. 1 van zijn uitspraken komt er op neer dat je geen brahmaan word door geboorte, maar door gedrag. Toch is het kastenstelsel als sociale stratificatie wel degelijk aanwezig onder boeddhisten.                 In landen als India en Nepal horen hindoes tot de meerderheid en zijn boeddhisten een minderheid. Het Newah volk, wat voornamelijk in de Kathmandu vallei in Nepal leeft, is voornamelijk hindoeistisch, maar heeft een boeddhistische minderheid. Het Newah volk heeft een bepaald kastensysteem wat op een bepaalde manier religie overstijgend is, omdat de boeddhisten van het Newah volk hier ook aan gebonden zijn. Dit terwijl Boeddha, nota bene in het huidige Nepal geboren, sterk ageerde tegen het kastenstelsel. In Nepal schijnt er ook een bepaalde mate van syncretisme te zijn; hindoeisme en boeddhisme lopen soms sterk in elkaar over. Dit zal waarschijnlijk ook één van de redenen zijn dat de boeddhisten ook gebonden zijn aan dit stelsel. Overigens zijn er ook verschillende ‘scholen’ van het boeddhisme in Nepal, waar de Newah variant er in feite maar 1 van is.